Mümkün olduğunca, girişimcilik - özellikle de internet girişimciliği - ile ilgili etkinlikleri takip etmeye çalışıyorum. Türkiye'de bir gün bir 'internet ekosistemi' oluşacaksa, bu tarz etkinliklerin katkısı inkar edilemez.

Yaklaşık 1 ay önce, Facebook aracılığı ile bir etkinlikten haberim oldu. Janjanlı da bir adı vardı üstelik :) Entrepreneurs Roundtable Istanbul

Etkinliği düzenleyenin Murat Aktihanoğlu olduğunu öğrendim ve bu ismi google'da arattığımda, zamanında kurucusu bir Türk olduğu için sevindiğim Centrl'in arkasındaki isim olduğunu gördüm. Bu da etkinliğe katılmam için gerekli motivasyonun oluşması için yeterli idi. Buraya kadar herşey güzel.

Eventbrite üzerinden kaydımı yaparken bir de girişimler için kayıt aldıklarını ve seçecekleri girişimlerin etkinlikte 5 dakikalık bir sunum yapabileceklerini gördüm. Hem TakasMerkezi.com hem de Terapi.com girişimlerimiz için bu formu da doldurdum. Şüphelenmem lazımdı soruların ingilizce olmasından ama saflığıma veriyorum tüm bu soruları Türkçe diye bir kabile dili! ile doldurmuşum.

28 Ağustos 2010 Cumartesi günümü bu etkinliğe gitmek üzere boşaltmıştım. Kimselere söz vermeyip! arabama atladığım gibi TEM'den 25 dakikada İTÜ Teknokent ARI-2 binasında buluverdim kendimi. (tamam tamam o kadar kolay olmadı. Ayazağa yerleşkesi denilen küçük devlette bir miktar kayboldum ve sora sora buldum nihayetinde beyaz cam binayı)

100-150 kişilik bir konferans salonunda (pek de roundtable! değildi yani. bildiğin tekli koltuklarla konferans salonu) toplaştık ve etkinliği beklemeye başladık.

Murat Aktihanoğlu aldı mikrofonu eline ve İngilizce denilen enternasyonal (nasyonlar ötesi - evrensel - ohhh baby!! ) dil ile etkinliğin ne olduğu, neler olacağı ile ilgili konuşmaya başladı. Olabilir dedim kendi kendime. Yıllarca ABD'de yaşamış biri, Türkçesi bozulduğu için kendini daha iyi ifade etmek adına veya çoğunluğu yabancı dinleyicilere sahip bir etkinlik düzenliyorsa İngilizce'yi tercih edebilir Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisindeki bir Türk üniversitesinde.

Sonra sözü Intel Capital'den Barış Aksoy'a bıraktı. İşte dananın kuyruğu da bana göre tam burda koptu. Barış Aksoy mikrofonu alınca ilk 1-2 cümlesini ingilizce kurdu ve hemen akabinde İngilizce mi yoksa Türkçe mi konuşması gerektiğini Murat Aktihanoğlu'na sordu. Hah dedim şimdi bitecek bu eziyet. Ama malesef beklemediğim bir cevap geldi : 'English' ve akabinde başı ile 'English tabi yahu!! ' onaylayışı.

Bir salon düşünün neredeyse 100 kişi var ve tamamı Türkiye denilen muz cumhuriyeti!'nin vatandaşları ile dolu. Ama işte muz cumhuriyeti olduğumuzdan olsa gerek, anadilimiz yetersiz kalıyor birbirimizle iletişim kurmaya ki bu tip etkinlilerle enternasyonal! dil ingilizce konuşmayı tercih ediyoruz. Diyebilirsiniz ki 'nerden biliyorsun belki de yabancılar daha çoktu da ondan bu tercih yapıldı?' İşte onu da anlamak için RoundTable! olarak hepimizin kendimizi 10-15 saniye ile tanıtmamız aşamasına gelmemiz gerekiyordu.

Mikrofonlar elden ele dolaştı. Benim tamamı Türk sevgili entrepeunerureueeuurreuueee (kısaca girişimci) arkadaşlarım, başladılar 'Hi my name is Sedat Hi my name is Okan Hi my name is Bond James Bond ' diyerek kendilerini yer yer 'entrepeuuneeuuee' (bu sefer de olmadı tüh!! ) yer yer 'Cenırıl Menıjıeeee' olarak tanıtmaya. Lise ingilizce sınıfında veya daha da kötüsü üniversite hazırlık sınıflarında ingiliz hoca kötü bir espri yapar da sırf bazıları 'ben ingilizce biliyorum, hocayı anlıyorum ve bu mizaha da gülüyorum ahahahah!' demek ve bir tek insan denilen memelilerde görülen o garip üstünlük tavrını sergilemek isterler ya... İşte durum değişmemiş ve arada tanıtımlara sıkıştırılmış küçük esprilere veya komikçe 'I am looking for a job' cinliklerine katıla katıla gülenler de oldu. İşkence başlamıştı ve bitmeyecekti. (sol ayağım yine hızlı hızlı sallanmaya başlamıştı)

Sonuca gelecek olursam 5 girişimin kendilerini tanıtmaya başladıkları ana kadar dayanabildim ve onlar da bu 'imam - cemaat' (if hodja farts community shit paradoksu diye çevirebiliriz anadilini unutmuş entepreeuueueelere ) döngüsünde yer alınca, salonu terkettim ve azımsanamayacak bir kitlenin de dışarda çay - kahve - sohbet üçgeninde taraf olduklarını görerek sevindim. Sektörden insanlarla sohbet ettiğim bu 2 saat, benim için etkinliğin kendisinden 1000 kat daha değerliydi.

Bu içler acısı duruma artık birilerinin 'Kral Çıplak' demesi lazım gerektiği düşüncesi ile de bu yazıyı kaleme alıyorum. Sadece 2-3 kişinin yabancı olduğu bir etkinlikte, insanların ingilizce konuşmasını bana hiç kimse açıklayamaz. Aman efendim bu etkinlikler zaten hep böyle hep ingilizce diyenlere de popüler video sitelerindeki Almanya, Fransa gibi ülkelerde yapılan etkinliklerin videolarını izlemelerini öneririm.

İşin acı yanı beyin göcü diye diye bir neslin kafasını ütülediler ama görüyoruz ki gidenler de bozuluyor yahu. Burayı düşünen buradaki internet girişimcilerinin derdine tasasına düşmüş de değil kimse. Etohum gibi %100 Turkish!! etkinliklerin değerini bilin. Diline en çok sahip çıkması gereken, eğitimli, modern, dünyaya entegre olmaya en müsait kitle bile sahip çıkmıyorsa gerçekten de 'Bye Bye Türkçe' demek gerekiyor galiba. Tasını tarağını toparlayıp amerikalara avrupalara çoktan kök salmış insanlardan bu anlayışı ve ideali beklemeyin lütfen. Önce biz sahip çıkacağız. Böyle komik durumlarda daha çok sesimizi çıkaracağız. Yoksa tıka basa dolu iken sürat yapan minibüsçüye tek bir çıt bile çıkaramayan o kitleden ne farkımız kalır?

Konuyu daha fazla dağıtmayayım. Öfkeli ve fazlası ile hayal kırıklığı yaşamış bir psikoloji ile yazıyorum bunları.

Yazımı güzel bir söz ile bitireceğim:

Soru üzerine not: 'hayır o kısa tanıtımlarda ben sanırım tatsız da bir ses tonu ile 'Ben Önder EREN. TakasMerkezi.com isimli bir çoklu takas platformu ile Terapi.com isimli bir online terapi platformunun kurucusuyum' diye Türkçe olarak kendimi tanıttım.'